June 22, 2025 — Savalaux
Camping mode on.
Isn’t it incredible?
While wondering whether camping would suit me or not, whether I could really do it, I suddenly found myself sitting in a picnic chair, right in front of the tent we had set up without much difficulty.
It already feels like the beginning of a beautiful little adventure.
The weather is warm, though of course the evenings are cold. Which means there is absolutely no need to create a trouble.
There is something exciting about sleeping outside, under the open sky, for the very first time in my life. I feel as though something good is coming.
Natural living. Let’s see if this version of life is truly meant for me.
A few months ago, I felt nature calling me. As if it was quietly telling me that I needed to be here.
There is a wisdom in nature. Because sometimes, you must stop listening to the loud voices outside and finally hear your own inner voice.
I can hear birds now. Somewhere nearby, an elderly neighbour greeted us from afar. Socializing here seems to take another form entirely.
Children’s voices are nearby. Let’s see how it will look like when we move closer toward the night. Let it be…
I began this journey with a genuinely positive heart, carrying a sweet feeling inside me. Perhaps nature had not called me here for no reason after all…
Is that the evening sun touching my face?
Why do the birds sound so clear at this hour?
Hasn’t the scent of the air changed too?
It feels like a miracle. There is no other explanation for it.
The sky grows darker. We move closer toward the night.
There is a family near us, with tiny children. Sweet little sounds rise softly into the darkness.
The scent of the air changes as evening settles.
Summer nights are beautiful in an entirely different way, aren’t they?
It is dark now.
Our tent is comfortable, there is enough air inside, the mattress is soft, and the warm sleeping bags are wrapped around us.
Time to sleep.
What is that sound?
Two birds?
Or a single bird trying to make itself heard?
And why does it never stop?
Eventually, it did not fall silent — I did.
My mind quieted before the sound did.
I slept.
Then I woke up again.
This time, it was not the bird waking me.
I recognize this sound.
Rain.
What time is it? Nearly three in the morning.
How long does this rain last?
It did not last long.
I slept again.
When I woke up, it was morning.
As if thanking the night for passing gently, I stepped outside.
The air was humid. Then slowly the rain stopped, and the sun showed itself again.
Should we make a poor little breakfast outside?
Coffee would suit this moment perfectly.
Original Notes
Savalaux;
Camping mode on.
Şaşırtıcı değil mi? Kamp bana uygun mu, olur mu, olmaz mı derken kendimi şu an piknik sandalyesinde çok da zorlanmadan kurduğumuz çadırımızın önünde buldum.
Keyifli bir macera olacak gibi.
Hava sıcak ancak tabii akşam soğuyacak. Yani sorun yaratmanin hiç gereği yok.
Hayatımda ilk defa dışarıda, açık havada uyuyacak olmanın heyecanı var. Sanırım iyi gelecek, öyle hissediyorum.
Doğal yaşam. Bakalım bana göre mi?
Birkaç ay önce doğanın beni çağırdığını hissettim. Sanki bana burada olman lazım diyordu. Bir bildigi vardır doğanın, çünkü öyle gerekir bazen, iç sesini, dış sesleri dinlemek gerekir…
Kuş seslerini dinliyorum şimdi de. Karşı komşumuz bey bir selam çaktı uzaktan. Sosyalleşmektir bu bir nevi.
Çocuk sesleri geliyor biraz yakınlardan. Gece çadırımızın üzerine çökünce bakalım bu sesler ne olacak. Varsın olsun.
Ben gayet pozitif başladım bu yolculuğa, içimde tatlı bir his. Sanırım doğa beni bosuna çağırmamış…
Akşam güneşi mi bu yüzüme vuran? Kuş sesleri neden bu kadar net duyuluyor bu saatte? Kokusu da değişmedi mi havanın? Mucize bu, başka açıklaması yok.
Gün daha da karardı sanki. Daha da sessiz mi, daha değil. Geceye yaklaşıyoruz.
Yeni bir komşumuz var şu an, bir aile. Küçük çocukları var. Tatlı, tatlı sesler çıkartıyor.
Hava kararmaya yüz tuttu. Kokusu yine değişti.
Yaz akşamları bir başka güzel değil mi?
Hava karardı tabii.
Çadırımız rahat, içeride yeterli hava, yatağımız rahat, üzerimizde bizi sıcak tutacak tulumlarımız. Haydi uykuya…
O da ne? İki kuş mu, yoksa kendi kendine koro yapmaya çalışan tek kuşun sesi mi o? Ve neden hiç susmuyor?
Susmadı da, ben sustum, beynim sustu, o susmadı.
Uyudum.
Uyandım, bu sefer kuş değil beni uyandıran tanıyorum bu sesi. Yağmur bu.
Saat kaç? Sabaha karşı 3. Ne kadar sürer ki bu yağmur?
Kısa sürdü. Uyudum.
Uyandım, sabah olmuş.
Başarılı geçen geceye teşekkürlerimi sunmaya dışarı çıktım. Hava nemli. Az durdu, güneş yüzünü gösterdi.
Fakir bir kahvaltı yapmayalım mı dışarıda?
Kahve yeter o dakika.
As It Truly Is Journal 
Leave a comment