As It Truly Is Journal

I woke up at 7:30 today, without an alarm. And then I stepped into a beautiful day. Breakfast by the lake… what more could I ask for? Right now, I’m simply enjoying the sun. First a cappuccino, then an americano — slowly stretching the pleasure of the morning. A few ducks danced in front of me just a little while ago. Now crowds of people are arriving at the nearby islands by boat.

Life should always feel sunny. A ferry passing by in front of me, named “Dario,” suddenly reminded me of my days in Istanbul and Eminönü. And now I realize that the pain in my waist has eased, that the cramps and numbness that sometimes visited my arm and foot no longer bother me the same way. Even the tension lines on my face, born from clenching my teeth, seem to greet me lightly before fading away.

I’m sitting in a restaurant right now. And because all of this is still new to me, I find joy in these new little holidays of mine. Aren’t small things enough to make someone happy? They absolutely are. Ah, by the way, we came to Stresa from Baveno. This place feels like my own little discovery. I’m so glad…

This is probably our last stop in Stresa. In a little while, we’ll finish the last glass of wine of the day and get back on the road. The sun is warming us from within, yet the lakeside is just as windy. My Pinot Grigio has arrived. A few sips of alcohol that seem to soothe my nervous system.

What makes me happiest right now is knowing that the worrying news I received this morning has finally reached a happy ending

---

Original Notes

07:30’da kalktım bugün, alarmsız. Ve sonra harika bir güne başladık. Göl kenarında kahvaltı… Daha ne olsun? Şu anda güneşin tadını önce cappuccino, sonra da americano ile çıkartıyorum. Biraz önce birkaç ördek dans etti önümde. Şimdi de bir yığın insan botlarla karşı adalara geciyor.

Hayat hep güneşli olmalı. “Dario” önümden geçen vapur. Bana İstanbul günlerimi, Eminönü’yü hatırlatan kısa bir an. Ve şimdi belimdeki ağrının azaldığını, kolumda zaman zaman, ayağımda zaman zaman beni yoklayan krampların, uyuşmaların artık rahatsız etmediğini fark ediyorum. Yüzümde diş sıkmaktan mütevellit ara sıra seken sinirime bir selam cakip gune en sahanesinden devam ….

Restaurante Lestresa’da oturuyorum şu anda. Almis oldugum yeni kalemlerimle seviniyorum. Küçük şeyler yetmez mi mutlu olmaya? Kesinlikle olur. Ha, bu arada Baveno’da Stresa’ya geldik. Burasi benim kesfim. İyi ki …

Şimdi büyük ihtimalle Stresa’daki son duragimiz. Günün son şarabı birazdan icilip yola cikmalik. Güneş içimizi ısıtıyor ancak göl kenarı bir o kadar rüzgârlı. Geldi Pinog Grigio’m. Sinir sistemime iyi gelen birkaç yudum alkol.

Sabah aldığım kaygılı bir haberin mutlu sona varmış olması su an beni mutlu eden.